Toverwoorden tegenwoordig zijn respect en trots wanneer iemand over de schreef gaat. De interne spiegel is vaak kapot bij mensen die schreeuwen dat een ander respect moet tonen voor de trots die het "slachtoffer" heeft. Een groot persoon behoeft dat nu eenmaal lijkt het.

Een vrij simpele voetballer met een enorm ego als een Mounir El Hamdaoui kwijlt al snel met dit soort woorden. Respect voor het teambelang en meedenken in het proces komen dan al jammerlijk niet voor in het vocabulaire van deze in principe begenadigde voetballer.

Nu zag ik net dit item voorbij komen en ik zie een situatie die me abrupt een aambei doen vormen. Niet vanwege het persen maar het tegenhouden van een spontane diarree.

Het ego wordt beschadigd en heeft dus niets te maken met respect voor de eigen persoon.

Vroeger in mijn adolescente tijd was ik werkzaam in een distributiecentrum van een vrij behoorlijke en vooral onderbetalende keten in schoeisel. Daar werkte een product die het steeds had over dat ik geen respect had voor hem. Deze man van Molukse afkomst brulde dit zo vaak dat ik na een week doorhad dat het een bepaalde vorm van onvermogen was, ingeleid door zijn algeheel gebrek aan cognitieve vermogens om maar de definitie van het woord respect te onderkennen.  

In mijn eigen werksituatie nu heb ik het ook al eens meegemaakt dat een collega tegen een cliënt zei dat die geen respect voor hem had. Kleine bijkomstigheid is wel dat de cliënt een IQ van maximaal 50 heeft met bijbehorende problematiek. Toen ik het hoorde voelde ik me behoorlijk naakt door de afzakkende kledingstukken op dat moment. Wijselijk heb ik er niet op gereageerd op dat moment want ik voorvoelde dat het geen soelaas zou geven.

Maar wat is dat dan eigenlijk met het woord respect.

Mijn perceptie door opvoeding is dat je respect verdient door datgene wat je verdient of wat mensen je aanmeten door presentatie. Mijn vader dwong door zijn voorkomen al een stuk respect af en zijn intellect in bescheidenheid deed de rest bij mensen die hem hebben gekend. Dat maakt hem in mijn ogen al respectabel ook al is hij niet meer onder ons.
Respect dwing je niet af door woorden maar door daden.

Laatst iemand geholpen die uit zijn bed was gevallen en al 2 uur riep om hulp. Bij die persoon heb ik mogelijk respect afgedwongen, dat kan, maar mijn vrienden zijn er niet van onder de indruk want die verwachten dat van mij. Die hebben op andere vlakken respect voor mij.
Respect is niet iets met punten dat je moet behalen in elke cyclus van je leven om voort te mogen gaan.

In mijn eigen werk met verstandelijk beperkte mensen weet ik dat ik respect heb van veel collega's. Waarom denk ik soms wel eens. Is het omdat ik recht overeind blijf staan bij een crisis en hetzelfde blijf doen wat mensen van mij verwachten. Is mijn fysiek dan genoeg om respect af te dwingen of helpt een bepaalde soort kunde in dat soort complexe gevallen mee.
Ik heb liever dat mensen me dan respecteren om het feit dat ik anderen help en steun om dat te gaan doen wat ik doe op dat soort momenten. Een vrouwelijke collega die na mijn aanwijzingen ook blijft staan en geweldig een explosie van emoties weerstaat vind ik prachtig.
Die help ik over een drempel heen.

Respect is niet om te pronken met je eigen daden maar meer om anderen te leren om dat ook te kunnen.